Als er problemen, vragen verschijnen die we niet zomaar kunnen oplossen of beantwoorden, dan moeten we er mee leven. Hoe doe je dat?

Een probleem is bijvoorbeeld wat ik maar even de corona-crisis noem. Allerlei soorten en gradaties van ongemak en onbehagen cirkelen rond dit verschijnsel. Eén van de thema’s die in deze tijd naar voren komt is hoe je je verhouden moet tot de dood en de sterfelijkheid. In tijden van voorspoed hoef je je daar niet mee bezig te houden. Maar nu ontkom je er bijna niet aan.

Vandaag las ik een interview met psychiater Boudewijn Chabot (79) op de NRC-nieuwssite. Hij vindt het tijd dat we anders over de dood gaan denken en volgens hem is het niet goed het zo krampachtig buiten de deur te houden. “Sterven hoort bij het leven, dat is wat we weer moeten leren aanvaarden.” Als je ziet hoe ongehoord groot de inzet is om zwakkeren en ouderen in leven te houden, zegt hij, dan zit de samenleving op een verkeerd spoor.  

Het wordt tijd dat de ouderen zich gaan opofferen voor de jongeren

Maar meer besmettingen leiden tot overbelasting van de ziekenhuizen? (vraagt de interviewer)

Daar moeten we ook mee ophouden, met dat idiote koersen op het aantal patiënten op de IC, ten koste van alle zorgmedewerkers, die al maanden op hun tandvlees lopen, en ten koste van patiënten met een andere levensbedreigende ziekte. Het aantal IC-bedden moet terug naar het normale niveau. Als ze vol liggen, krijgen jongeren voorrang op de ouderen.

Chabot haalt de huidige dichter des vaderlands aan, Lieke Marsman (30). Ze is ongeneeslijk ziek en schreef onlangs dat ze in deze tijd wel stem wil geven aan ‘dor hout‘ in onze samenleving.

Ja, misschien kan ik juist, en dat hoop ik, ook een soort positieve rol spelen. Het is een tijd van ziekte, en alle zieke en zwakke mensen zijn het afgelopen jaar nagenoeg afgeschreven, als ‘dor hout’. Nou, dorder dan ik op dit moment ben kan eigenlijk niet, maar dat betekent niet dat ik geen ambities meer heb, geen dromen. En zoals ik zijn er in Nederland duizenden mensen. (NRC)

Chabot vindt het ontroerend, maar onterecht, want zij is nog jong.

De dood accepteren als je zo jong bent? Ammehoela. Zij is de bloem aan het dorre hout van de toverhazelaar in het voorjaar. Mensen van mijn leeftijd, ja, die beginnen dorrig te worden.

En zo proberen deze twee mensen met woorden, beelden, verhalen een zin te geven aan zoiets onbeheersbaars als de dood. Het is een taalvaardigheid die iedereen zich zou moeten eigen maken om door deze ingewikkelde, problematische tijden heen een eigen weg te vinden. Laten we die verhalen aan elkaar vertellen.

3
0
Je reactie op deze blog is van harte welkom.x
()
x

Pin It on Pinterest

Shares
Share This