Het blijkt dat de gebaren bij ons spreken belangrijker zijn dan vaak gedacht. Over een onderzoek hiernaar stond vandaag een verslag in de krant (Trouw) en ik was benieuwd naar de gevonden inzichten. Maar het artikel stelde me een beetje teleur. Het kwam erop neer dat gebaren meer zijn dan een decoratie van wat we zeggen. Ze helpen de luisteraar ook beter onze woorden te verstaan. Bijvoorbeeld waar de klemtoon moet liggen. Ik denk dat er over gebaren meer valt te zeggen.

Gebaren kun je ook beschouwen vanuit de invalshoek van de ziel van taal. Bij mij kwam weer in herinnering de voordracht van het gedicht The Hill We Climb van Amanda Gorman, tijdens de inauguratie van Biden en Harris, op 20 januari. Kijk eens naar haar gebaren!

Taal is een uitdrukking van de ziel. Enerzijds ga je met je aandacht naar binnen, zoek je inwendig naar woorden. Welke drukken het beste uit wat er in je leeft? Dichters kennen dit proces heel goed. Deze inkeer is ook de voorbereidingstijd voor het gedicht. Dit kan in stilte en eenzaamheid zich afspelen. Anderzijds wil je met je gedicht de wereld in, het wil iets teweeg brengen. De gebarentaal laat dat zien. De woorden, de zinnen willen iets, alleen klank lijkt niet genoeg. Dit kan dus in gebarentaal, maar ook in schrijven, publiceren. Ook dan gebeurt er iets. En tussen deze polariteit, inkeer aan de ene kant en actiebereidheid aan de andere kant, navigeer je met je taal.

Hierbij moet je het hebben van taalmeesterschap, taalleiderschap, taalstuurmanskunst. Zit je teveel in jezelf, dan is er het gevaar dat niemand je hoort en dan blijf je alleen. Beweeg je helemaal naar de andere kant en moeten vooral je daden spreken, dan is het gevaar dat anderen zich voor je afsluiten. Het gaat te hard, het kan geforceerd zijn.

De ziel van de taal groeit als ze weet te balanceren tussen inkeer en actie.

 

 

 

2
0
Je reactie op deze blog is van harte welkom.x
()
x

Pin It on Pinterest

Shares
Share This