Af en toe kijk ik in mijn ochtendkrant Trouw naar de berichten van overlijden. Deze week zag ik daarin een zinnetje staan dat mij trof. Ik vond het mooi verwoord en voelde me geroepen bij dit zinnetje wat langer stil te staan. Er stond:

In liefde laten wij hem los; dat hij van ons hield houden wij vast.

Wat mij er in aansprak was de samenhang van beide zinsdelen. Bij de dood van iemand, zeker een dierbare persoon, zoals ook in deze rouwadvertentie omschreven, moeten nabestaanden loslaten. En dat gaat vaak met moeite en verdriet gepaard. Maar hier schrijven ze dat het loslaten in liefde gebeurt en dat staat direct in verband met de herinnering aan de liefde van degene die nu gestorven is. De her-innering is de beweging naar binnen, het zich eigen maken, het vast en bij zich houden. Deze beweging naar binnen lijkt in balans met de beweging naar buiten, het loslaten, het laten gaan, het overdragen en overgeven aan een andere wereld, de aarde, de geschiedenis.

De schrijvers van deze twee zinnen laten dus zowel los én houden vast. Maar je kunt er ook in lezen dat de liefde van de overledene hen als het ware nog draagt. Die liefde is aan het werk. Dat past bij een oergegeven dat je kunt spreken omdat anderen je eerder hebben aangesproken. Je kunt pas vertrouwen als anderen vertrouwen in  jou hebben. Je kunt liefde geven als je het zelf ontvangen hebt. Je kunt de beweging van loslaten en vasthouden goed maken, denk ik, als je gedragen wordt. Gedragen worden zit een beetje tussen loslaten en vasthouden in en maakt het mogelijk.

2
0
Je reactie op deze blog is van harte welkom.x
()
x

Pin It on Pinterest

Shares
Share This